Het is weekend, tijd om even bij te komen van de afgelopen 1,5 week. Het is een intensieve tijd bij de SMRU, met hele leuke en hele heftige momenten.
Allereerst is het flink druk in de kliniek in Maela. Momenteel is het “Respiratory Season”, de periode waarin veel kinderen luchtweginfecties krijgen. De meeste kinderen zijn alleen wat verkouden, maar andere kinderen krijgen een flinke pneumonie of bronchiolitis. Eigenlijk is het te vergelijken met de Nederlandse herfst en winter, alleen hier duurt het van eind augustus tot eind oktober.
Met name de kinderen die de vroeg geboren zijn (prematuren) of die bijvoorbeeld het syndroom van Down hebben, zijn kwetsbaar en hebben vaak minimaal 1 ziekenhuisopname in deze periode. Omdat wij voor deze groep kinderen in het kamp zorgen, ligt onze IPD (In Patient Department) meestal vol. De meeste kinderen krijgen antibiotica, we geven adrenaline nebuliser en salbutamol en kunnen zuurstof geven. Soms is het wel behelpen om voldoende zuurstof te hebben voor iedereen en afgelopen weekend moesten 2 babies de zuurstof delen; we moesten toen een neus canule in 2-en delen en beide babies kregen ieder een helft… gelukkig konden we de dag daarna de zuurstof stoppen.
Naast dat de IPD vol lag met deze kinderen, kregen we ook een andere patiënt terug uit Mae Sot ziekenhuis. Een heel verdrietig verhaal: een zwangere vrouw werd binnengebracht omdat ze was flauwgevallen. Haar hematocrit bleek 14% te zijn (te vergelijken met een hemoglobine van minder dan 5 mmol/l). We hebben onderzoek ingezet en bloedtransfusies gegeven. Omdat we bang waren voor een ernstige bloedaandoening (bijvoorbeeld leukemie) hebben we haar doorgestuurd naar Mae Sot ziekenhuis voor verdere diagnostiek. Helaas bleek ons vermoeden waar te zijn en had zij leukemie. Omdat haar conditie heel snel verslechterde en de prognose zeer slecht was, gaf ze aan dat ze terug wilde naar Maela, om daar te overlijden. Ze was echter ook zwanger (inmiddels 26 weken), maar op een echo werd gezien dat de baby weinig bewoog, dus ook een slechte kans had op overleven en de Thaise dokters wilden haar niet inleiden. Toen ze aankwam in Maela had ze inmiddels weeën en is ze bevallen van een zoon. Omdat hij meer dan 750 gram woog, hebben we hem gereanimeerd en behandeld met o.a. antibiotica en zuurstof. Maar omdat zijn longen niet goed ontwikkeld waren, is hij toch na een dag overleden. De moeder is na 4 dagen uiteindelijk overleden, in Maela, wat ze graag wilde. Omdat ik haar al een aantal weken kende had ik inmiddels een band met haar opgebouwd. Het was een hele leuke, spontane vrouw met een enorm netwerk aan familie en vrienden om haar heen. Ze bleek scheikunde in Rangoon gestudeerd te hebben en ze werkte nu in het kamp voor Solidaritas (een NGO die de (schone) watervoorziening in het kamp regelt). Veel mensen zullen haar missen… En het is moeilijk om te bedenken dat ze een betere kans had gehad als ze Thai was geweest…
De kinderarts die voor mij de medische dokter in Maela was, zal aankomend weekend vertrekken naar Cambodja. Ze gaat daar samen met haar man een nieuwe onderzoeksunit oprichten. Ik heb enorm veel steun van haar gehad en ze heeft me alles geleerd in Maela, ik zal haar erg gaan missen. Maar een afscheid brengt ook leuke feestjes met zich mee. En feestjes zijn hier erg relaxed en gezellig. Lekker eten en drinken en dansen; een aantal weken geleden in Maela en afgelopen weekend in Mae Sot. Erg leuk om in zo’n intensieve tijd, ook ontspannende tijden met de staf te hebben!
De nieuwe week ligt nu weer voor ons. Ik zie er elke dag naar uit om naar Maela te gaan en te werken met mijn staf. Het is erg bijzonder om met hen samen te werken en hen steeds beter te leren. Ik ben benieuwd wat deze week weer gaat brengen!